Sessiz Dakikalardan...

Karanlik bir odada sirt ustu, parmagimdan damlarken kendi kanim, bir an da buluyorum kendimi titrerken. Kan yukari dogru damliyor, ozgurce gokyuzune kavusuyor. Uzerimdeki yercekimi, hic etki etmiyor parmagimdan damlayan parcaciklara ve ben butun agirligi tasiyorum omuzlarimda. Damlayan her damla, azaltmiyor agirligimi; aksine artiyor an be an her damlada.

Soguk tarif edilemez bicimde kapliyor beni, kiskivrak yakalarken bedenimi heryerde sadece karanlik var, ay isigi ise parmagimin ucunda, aydinlatamadan cevreyi, verdigi sadece umutsuz bir caba. Damlayan kanimi gorebiliyorum, benligim sogugun esiri yerde paramparca.

Ozgurluge kavusmak isterken bir yanim, bir yanim bagli yerde ve gucsuz. Hissetmiyor, bilmiyor, sadece uzaniyor soguklugunu hissettigi yerde. Bilincim bambaska bir yerde, yesermeye calisiyor ve ani bekliyor rengarenk bir cicek verebilmek icin...