dunya uzerinde gecen 25 yil

ve hala her nefes aldigimda cigerleime giren oksijenin yaktigi hissi. degisen hicbir sey yok. ilk kez soludugumda da yanmisti bedenim, hala da yaniyor. muhtemelen son nefesimde de yanacak. eee ne demisler insan yanliz dogar ve oldugunde hic kimsesi kalmamistir.

hic ozgur olmadim mi peki? hic oksijeni doya doya icime cekip besiktas sahilinde simitimi yerken cayimi yudumlamadim mi?

bir gun uyandim ve yanma gitmisti, sanki dunyada degilde baska bir gezegende acmistim gozlerimi, belkide hic uyanmamistim. belki uyanmamak daha iyi olacakti. kimbilir. bu benim elimde miydi?

sonra yemin etmistim uyumamaya, gizli bir yemindi bu. aslinda istemedigim. aslinda uyumayi istiyordum tabikide. goz kapaklarim agirlastiginda, ozgurce haykirmak istiyordum bende bende diye.

korkuyordum ki yapmadim, hep kactim ondan ya tekrar uyanirsam ne olacak korkusuyla, uyumadan direndim bir muddet, dogamin beni olmaya zorladigi seye karsi geldim, yenilgiyi kabul etmedim.

eee eskiler bos yere soylememis, postaci kapiyi iki kere calar diye. sonunda yenildim uykusuzluga ama bu sefer cok farkliydi. ayni ilkinde oldugu gibi. peki ya sonra ne oldu? butun cevabi belli sorular gibi bu da kendine tozlu raflarda yer buldu.

her uyanis bir aciyi beraberinde getirdi. amacsiz, bos bir karanlikta cabasi. artik ogrendim saniyordum kendimi, bu dunyada cigerlerine oksijen cekmenin bedelini. ozgur olmanin verdigi ic yakici etkisini.

aradan bir yil gecmisti, gercegimin icinde yasamaya o kadar alismistim ki. sehirler kitalar yetmez diye dusunurdum ve gezegenleri gecmek isterdim. sonra sadece bir odada oturup bekledigimi gordum. karanlik ve nemli bir odaki hayallerimi benden almak icin elinden geleni yapacak curetkarlikta.

kapi acildi, tam bir yil sonra. kapidan iceri giren isik huzmesi can veriyordu bana. yanaklarim kizarmisti, iste yine hayat demeye baslamistim. demek ki dersimi iyi almamistim. artik hersey icin gecti aslinda. ilk oksijen molekulu cigerlerimden iceriye girdiginde, aslinda kaybedecegim bir savasa cikmistim. ve girmeye basladi hayat yine kapidan.

oda aydinlanmaya basladi. aslinda karanlik gidince ne kadar ucsuz bucaksiz oldugunu farketmeye basladim odanin. yada bu sadece bir yanilsamaydi. belliki yeniden ruyaya daliyordum. ama bu bir daha olmamaliydi, olamazdi. yapmamaya yemin ettigim seyi yapiyordum sanki. onur uyan kendine gel. kapinin disi var olmayan bir bosluk, uykunun seni kaplamasina izin verme. eger gercek karanliksa birak oyle kalsin, yasam denizinin yalanlarina kapilma. bir kere daha mi ruyaya dalmak bu kadar aptal olma.

ha ha ha, hatalarindan ders alamayan zavalli bir beden. yazik. butun yeteneklerle donattigimiz zavalli bir mutluluk makinasi. peki simdi bizi sasirtabilir misin? mecbursun. bir kere oksijen girdi cigerlerine. artik oldugun gune kadar bu aci senin. sakin cikis yolu arama. senin gibi bir insan nasil olacakta cikacak bu dongunun icinden. hicbiriniz o kadar guclu degilsiniz. hicbiriniz o kadar ozgur degilsiniz.

onur 31.12.2005 - 21:29