İlk Cumle

Gecenlerde bir dergide gordum. Herangi bir konuda baslangic zordur derler ya. Bu dergide aynisini savunuyordu. Hatta bununla ilgili bir yarisma da baslatmislar "bir romanin ilk cumlesi" isminde. Herkes kendi romanina ait ilk cumleyi yolluyormus onlar da birinciyi sececeklermis. Guzel dedim :)

Haklilik paylari varmidir bilmem. Evet ilkler zordur ama gercekten zormudur onu bilmem. Ne demek bu diyorsaniz, kesinlikle haklisiniz. Bu paragrafta kullandigim ikinci cumle sizin icin bir anlam ifade etmiyor olabilir. Gayet dogal. Simdi aciklamaya calisiyim. Ben deliyim. Kafadan kontak yani. Hal boyle olunca hic sorun olmuyor giris icin sececegim cumle. Icimden gelen ilk seyi yapiyor ve rahatliyorum.

Hayat duz bir cizgide yurumek gibi degildir. Tam aksina yol uzerinde sayisiz kivrim ve catallar vardir. Bir birey olarak herbirimizin secimler yapmasini zorunda kilan bir kivrimsal nesne iste. Secim yapmamak bile bu nesne icerisinde baska bir secim.

Simdi insan deli olunca ve icinden geleni secince o kadar neseli oluyor ki bu nesne icinde yurumek. Sadece icinden geleni yapmanin verdigi dayanilmaz ve vazgecilmez rahatligi. Kelimelerin anlatmaya yetemiyecegi sayisiz ulvi duygudan birisi de budur iste. Secimler konusunda ozgur ve korkusuz olmak.

Neyse, konuyu cok dagitmadan benim ilk cumleme geliyim de bu blog a da burda bir son getirmis olayim. Icinizden birisi "son cumle" mi dedi. O tamamen baska bir hikaye :)

Iste benim romanimin ilk cumlesi :

"O soğuk kaldırımda otururken tepesinde az önce yanan sokak lambası, sisli ve yanlız başka bir gecenin işaretcisiydi."

- dethron out.